sensiz
herşeyimin yok olduğu
bir zaman.
seni kaybettiğim an.
kaybetmedim,
acımasız terkettiğin.
yalan gibi gelen,
hiç beklemediğim.
işte o an…
sen bunu bilemezsin,
sen bunu hiç düşünmedin,
biliyorum.
ben düşündüm karşılıksız.
hep ben kahrolan…
nedenini bilmiyorum.
kolaymı bu ?
cesaretsiz bir yokoluş
aslında.
benim kabullendiğim.
keşke hayır, hayır
diyebilseydim diyorum.
beni anlayabilirmiydin?
sanmıyorum…
işte geçiyor zaman
işte kayıtsızsın.
bir geri çekilme…
geri adım.
şimdi korktuğun zaman.
bilsemki,
gönlünü benden çalan.
bu kadar üzerinde düşünülecek olan.
hiç bu kadar olurmuydum bencil,
hiç olurmuydum bu kadar arsız, “o zaman.”
istanbul 2007
Fotoğraf ve Şiir
Bloğumda izlediğiniz gibi, her bir şiirimi bir fotoğraf ile birleştiyorum. Bence ikisi birbirine yakışan böylesine iki sanat az bulunur. “O” anı anlatma konusu sözkonusu olduğunda, onların eline kimse su dökemez.
Böyle yapıyorum çünkü,i kisindeki anlamı aynı anda duyurabilme, acaba hangisi hangisinden etkilendi diye bir soru oluşturabilme bile benim için başarıdır.
Düşünün birbirinden kilometrelerce uzaklıkta iki insandan biri bir fotoğraf ile anı yakalıyor, diğeri ise şiirle. Ve bu iki an birden anlaşmışcasına, birlikte olup hisleri birleştiriyor ve güçlendiriyorlar. Yukarıdaki fotoğrafa şiir yazılmaz mı? Yada işte “Elvada” şiirimde olduğu gibi, bir taksi penceresinden “o” bakış başka ne olabilirki? O fotoğrafı çekeni ben hiç tanımıyorum, o da beni. Sanatın insana katkısını düşünebiliyormusunuz?
Atalarımızın ilk evrimleştiği yıllarda karanlık mağaralarda o toprak boyalarla yaptığı inanılmaz resimler, ilkelde olsa bugünkü fotoğraf değilmi? Ya da Sümerlerin kil tabletlere işlediği binlerce dizelik şiirler, destanlar. İşte bir belge gibi elimizde duruyor.Ve bizi buralara taşıyan bu ipuçları, neden insanı insan yapan şeyin sanat olduğunu gösteriyor.
Fotoğraf için dağ taş, sokak sokak gezersiniz. Belki yorucudur ama şiir içinde ne acılar çekilir uykusuz geceler boyunca…İkiside zahmelidir. Çünkü fotoğraf sadece bir resim karesi değildir. Işık, kompozisyon, doku, kadraj, renk, sıcaklık, anlam, perspektif, derinlik, daha neler. O kadar çok zahmet ister, nazlıdır.. Daha üzerine şiir yazabileceğim bir fotoğraf çekemedim biliyormusunuz. Çok üzgünüm bu yüzden.
Şiir ise daha da zahmetli, ama acımasızdır. Duygunu kağıda döktüğün tek bir kelime yada virgül yavan kaldımı tümünü çöpe attırır kendisini, baştan başlarsın. Derinlemesine kaybolmaya yakın olduğun benliğin kıvrımlarında, gider gelirsin. Seninle oynar, onun için acımasızdır.
Elbette bizim bu uğraşlarımıza şiir denmez, bu sanatçılara büyük bir ayıp olur. Sadece amatör denemeler, haz almalar, günübirlik yüzeysel duruşlar, düşünüşler gibi. Bu nedenle hiç korkmadan denemek lazım. Çünkü bunun kimseye zararı yok.
